چه موقع انسان بزرگی هستیم

چه وقت انسان بزرگی هستیم ؟!

🔹هرگاه از خوشبختی کسانی‌که دوستمان
ندارند ، خوشحال شدیم....

🔹هرگاه برای تحقیر نشدن دیگران از حق
خود گذشتیم....

🔹هرگاه شادی را به کسانی که آن را از ما
گرفته اند هدیه دادیم.....

🔹هرگاه خوبی ما به علت نشان دادن بدی
دیگران نبود....

🔹هرگاه کمتر رنجیدیم و بیشتر بخشیدیم.

🔹هرگاه به بهانه ی عشق از دوست داشتن
دیگران غافل نشدیم....

🔹هرگاه اولین اندیشه ما برای رویارویی با
دشمن انتقام نبود....

🔹هرگاه دانستیم عزیز خدا نخواهیم شد ،
مگر زمانی که وجودمان آرام بخش دیگران
باشد....

🔹هرگاه بالاترین لذت ما شاد کردن دیگران
بود....

🔹هـــرگــاه هـــمه چـیز بــودیــم و نگفتیم که همه چیز هستیم...

رزق چیست؟

رزق چیست؟

رزق کلمه ای است بسیار فراتر از آنچه مردم می دانند.

زمانی که خواب هستیم و ناگهان، به تنهایی و بدون زنگ زدن ساعت بیدار می‌شویم این بیداری ؛ رزق است، چون بعضی‌ها بیدار نمی‌شوند.

زمانی که با مشکلی روبرو میشویم خداوند صبری به مامیدهد که چشمان مون را از آن بپوشیم، این صبر، رزق است.

زمانی که در خانه لیوانی آب؛ به دست پدر یا مادرمیدهیم این فرصت نیکی کردن ، رزق است.

گاهی اتفاق می افتد که در راز و نیاز حواس مون با معبود نباشد؛ ناگهان به خود می آییم و عبادت را با خشوع می کنیم این تلنگر، رزق است.

یکباره یاد کسی میفتیم که مدتهاست از او بی خبریم و دلتنگش میشویم و جویای حالش، این یادآوری؛ رزق است.

رزق واقعی این است.‌.. رزق خوبی ها،
نه ماشین نه درآمد، اینها رزق مال است که خداوند به همه ی بندگانش میدهد، اما رزق خوبیها را فقط به دوستدارانش میدهد.

ودر آخر همینکه عزیزانمان هنوز در کنارمان هستند و نفسشان گرم است و سلامت ؛ این بزرگترین رزق خداوند است

زندگیتان پُر از رزق...
ص/گ

 

برگ سبز

برگ سبز:
بچہ ڪہ بودم، وقتے ڪسے میومد خونہ مون ڪہ خیلے برام عزیز بود،دلم نمے خواست برہ، دوس داشتم یہ مدت طولانے بمونہ،مے اومدم ڪفش اون مهمون عزیز رو یہ جا قایم مے ڪردم ڪہ پیداش نڪنہ؛
بعد ڪہ مے خواست برہ،
دنبال ڪفشاش ڪہ میگشت و *پیداشون نمیڪرد،مامان بابامیگفتن،
آخے ببین بچہ چقد دوسِت دارہ! دلشو نشڪن، بمون.
مهمون هم با یہ لبخند برمیگشت
و یہ مدت دیگہ مے موند خونمون.
بہ-همین-سادگے

اما حالا ڪہ بزرگ شدیم،
همہ چے یهو تغییر ڪردہ.
اوضاع عوض شدہ
حالا ڪسے رو نداریم ڪہ بخوایم ڪفششو پنهون ڪنیم ڪہ بمونہ؛
یعنے راستشو بخواین،
ڪفشِ هرڪیو توے هزارتا سوراخ سُنبہ هم پنهون ڪنیم،
بازم میذارہ میرہ.
خیلے طول ڪشید ڪہ بفهمم،
موندنِ آدما بہ ڪفش شون نیس، بہ-دلشونہ

اما چہ سعادت بزرگیہ اگہ براے ڪسے اونقد مهم باشے ڪہ ڪفشتو براے همیشہ پنهون ڪنہ ڪہ-نرے

چہ سعادت بزرگیہ اگہ هنوز ڪسے هست ڪہ بخواین ڪفشاشو پنهون ڪنین!

و چقدر آدماے ڪمیابی ان
اونا ڪہ میدونن ڪفششونو ڪجا گذاشتین، اما وانمود میڪنن ڪہ ندیدن،و مے مونن.
برگ سبز:
مراقب-اون-آدماے-زندگیمون باشیم