خدای من ای خدای مهربان من

خدای ای خدای مهربان من 

تو بر تری تا رسد به تو گمان من

سپاس تو  چون ادا کند زبان من 

 چو نیمه شب سر به درگه تو سایم

ز سوز دل همچو نینوا کنم

به طور جان گر چه  جلوه تو بینم 

وجود خود در دمی فدا کنم

 

کمال مطلق در جهان تویی

به ملک هستی جاودان تویی

بلوغ جان عارفان تویی

مرا بده با حقیقت آشنایی

به چشم دل بر تو افکند نظر

چو مهر تو در سپهر جان بتابد

شود دلم چون سپیده سحر

 

تو آگهی از سوز و درد من 

ز اشگ گرم و آه سرد من

نگر ز رحمت ای امید جان

سرشک سرخ و روی زرد من

تو صانعی تو خالقی تو قادری

ز مرحمت به خستگان تو ناظری

ز غیب اگر جمال تو بود نهان

به چشم دل به هر کران تو ظاهری

 

فنای تو  فدای تو  حیات من وجود من

به درگهت به بندگی بود سر وجود من

پناه من ای که یار خستگانی

چه می شود گر چه به من نظر کنی

فروغ تو گر چه به جان من بتابد

دل مرا چون دل سحر کنی