بخشش راه رستگاری
رها ڪن
برای شفای زخمهای عاطفی، راهی جز بخشش وجود ندارد. ببخش آنهایی را ڪه به تو صدمه زدهاند؛ حتی اگر گمان میڪنی آنچه آنها با تو ڪردهاند غیرقابل بخشش است.
تو آنها را میبخشی، نه به این دلیل ڪه آنها مستحق بخششاند. تو آنها را میبخشی زیرا دوست نداری با یادآوریِ آزار و اذیتِ آنها خود را رنجیده خاطر ڪنی. وقتی زخمی را لمس میڪنی و احساس درد نمیڪنی، بدان ڪه به معنای حقیقیِ ڪلمه، بخشیدهای.
دیگران را ببخش، آنگاه شاهدِ معجزه هایی بزرگ در زندگیِ خود خواهی بود. خود را نیز ببخش، همهی خطاهای خود را ببخش. اگر خود را ببخشی، آنگاه میتوانی خود را بپذیری و خود را دوست بداری.
بخششِ خود، آغاز رویشِ عشق در دل است. بخششِ خود، بزرگترین بخششِ زندگیست. بخششِ خود، موهبتیست آسمانی ڪه هم چون بارانی شفابخش میبارد و آلودگیها را میشوید و زخمهای عاطفی تو را شفا میدهد . بخشش راه رستگاری است.
